1 MAYIS’IN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ
1 MAYIS’IN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ
”Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerine göre 15-17 yaş grubundaki çocukların işgücüne katılma sıklığı 2022’de %18,7 iken 2023’te giderek artmış ve %22,1 olarak belirlenmiştir. Çocuk işçiliği özellikle erkek çocuklarda (%32,2) kızlara göre (%11,5) daha belirgindir. Bu yaş grubunda, -dünyada çocuk işçiliğinde en önde gelen Afrika’da olduğu gibi- ülkemizde de yaklaşık her beş çocuktan birinin işçi olarak çalıştırıldığı görülmektedir. Üstelik kayıt dışı çalıştırılan çocuklar bu istatistiklere yansımamaktadır.”
Bu durum bana yabancı değil. Rahmetli babam çocuk yaşta başlamış çalışmaya. Babası anasını boşadıktan sonra yapmadığı iş kalmamış. Başının üstünde, içi kat kat doldurulmuş tak helvası ile dolu olan tepsiyi köy köy gezerek sattı ve ekmek parası kazandığını nasıl unuturum? Anacığımın ise babamdan farkı yok. Annesini çocuk yaşta kaybedince geride kalan üç kardeşine bakmak zorunda kalmış.
Yaşlanınca, şamali ( babamın dediği şekliyle yazıyorum) tepsisi başında, kolunda da sehpası sokak sokak dolaştı. Evine ekmek getirdi. Her zaman sevgi dolu tavrıyla dönerdi evimize.
Daha da yaşlanınca balon sattı. En son tartıcı olarak, bir kolunda tartısı, diğer kolunda sehpasıyla dolaştı. Son nefesine kadar alnının teriyle kazandı ekmeğini. Bizleri de gözü gönlü tok yetiştirdi. Kazancını biriktirmeyi değil, çocuklarını okutmayı, iyi bir insan olarak yetiştirmeyi başardı. Bizlere vatan, millet, bayrak, Atatürk sevdasını belletti. İnancını en güzel şekliyle ve insanca uyguladı, örnek oldu bizlere anneciğimle birlikte.
Ben mi?
Ben de daha ilkokula gitmeden tarlalarda, bahçelerde çalıştım ailemle. Tütün, pamuk, incir, sebze…
Anneciğim ocak yakabilsin diye pamuk tarlasından kurumuş pamuk çalılarını sırtımda evimize taşıdım.
Kuşadası’na taşındığımızda, büyüme çağımda tütün keletirini sırtımda , Kadınlar Deniz’i mevkiinden oturduğumuz İki OKLU ya da halk deyimiyle İki Oluklu Altın Sokaktaki evimize taşıdım. Kimse beni zorlamadı. Aile demek birlik beraberlik demekti. Hayatı hep birlikte göğüslemekti.
Daha çok şeyler var yazabileceğim, ama kısa keseyim:
Ben çocuk olmadan büyüdüm içimde. Babamın, annemin sevgisi bana hep güç verdi. Kardeşlerimin içinde en çok ben çalıştım. Usluydum ve derinden düşünebiliyordum. Babacığımın ve anneciğimin çalışmalarını görebiliyordum. Şükürler olsun asla şikayetçi olmadım geçmişimden.
Asıl sorun şu: Kim olursa olsun emekçinin hakkı veriliyor mu? Aileler çocuklarını neden küçücük yaşta çalıştırıyor bunu iyi bilmek gerek.
Benim için bir çöpçü kardeşimle bir öğretmen, mühendis, mimar, milletvekili, Cumhurbaşkanı arasında hiç bir fark yok. Yeter ki işlerini doğru dürüst yapsınlar ve hak ettikleri kadar karşılığını alsınlar. Öyle mi size göre de? İnsanlar hor görülmüyor mu bulundukları yerle, yaptıkları işlerle?
1 Mayıs bu anlamda benim için çok önemli. Kavgalar, tartışmalar yok benim gönlümde. Sadece insanca yaşamak ve yaşatmak var. Doğa ile iç içe ve hep birlikte.
Her insan önce kendisinden başlamalı işe. İnsanca yaşama ve yaşatma nedir üzerine kafa yormalı. Bu bağlamda günümüz kutlu olsun.
Şükranca
Related Posts
Tags
Share This
