DOSTLAR

Nis 3, 2026 by Şükran

DOSTLAR

Yaşlandıkça akıllandım sanır insan, oysa her sabah yeniden doğar her can.

Senelerin kucağında nice arkadaşlarım oldu, her gördüğümü dostum sandım. Her birine gönülden bağlandım.

Dost sandıklarım, zemheride yapayalnız bıraktılar. Kimileri çıkarları bitince pabucumu dama attılar.

Birileri hiç beklemediğim zamanlarda çaldılar kapımı. Hızır denen bunlar galiba dedim zihnimde; odsuz ocaksız yuvamda yaktılar ocağımı.

Dostlar edindim, dilleri gönülden. Güller sundular öpülesi gönüllerinden. Sazı sözü hoş bildim, yüreğime sevgiler ektim.

Dostlarım oldu etrafımı saran, sözleri ama canımı yakan. Vicdanım karşıma çıktı, eğrilerim ağır bastı. Oh be! Ne güzel! Her biri yollarıma ışık saçtı. Onlar, onlar ki hayatımda iyi ki vardı.

Dost acı söyler yakarmış, pişmemiş cana bu yaraşırmış, cahil başım sağır Sultan’a bile ulaşmışmış.

Dostlar çıktı dağda bayırda, ummadığım anlarda, şu nice olduğunu bilmediğim beynime; ektiler, ektiler, ektiler…

Yollarımı gündüz ettiler…

Şükranca